دشمنی با یهود در آئین اسلام

215
دشمنی با یهود - مرگ بر اسرائیل - اشغال فلسطین - صهیونیست - اسلام و یهود
شبهات کلامی - ادیان شناسی - اسلام - اسلام و سایر ادیان

دشمنی با یهود و یهود ستیزی در آئین اسلام

پرسش : چرا اسلام بصورت ویژه بر دشمنی با یهود اصرار دارد و یهود را شدید ترین دشمن خود می داند «لَتَجِدَنَّ اَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَهً لِّلَّذِینَ آمَنُواْ الْیَهُودَ»؟!

پاسخ اجمالی:

در آیه ۸۲ سوره مائده، خبر از کینه توزی یهود داده شده که وقایع تاریخی این خبر را تأیید کرده اند؛ در این آیه بر لزوم هوشیاری مسلمین تاکید شده است، نه توصیه به دشمنی. این آیه واکنش به دشمنی است نه منشاء دشمنی. ثانیا: اسلام با یهود دشمنی ندارد؛ بلکه با دشمنی یهودیان نژادپرست و متکبّر علیه اسلام و مسلمین مخالف است. وقتی یهودیان از دشمنی دست بردارند، مشکلی میان ما و آنها نخواهد بود. اسلام حتّی امنیّت یهودیان در پناه اسلام را همچون مسلمانان ضروری می داند و هتک حرمت علیه آنها را بر نمی تابد.

پاسخ تفصیلی:

اوّلا: خداوند در آیه مورد استناد، بعد از بیان حقایقی درباره یهود و نصارا، در مقام مقایسه، خبر از دشمنی های یهود داده و می فرماید: «لَتَجِدَنَّ اَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَهً لِّلَّذِینَ آمَنُواْ الْیَهُودَ وَ الَّذِینَ اَشْرَکُوا…» (۱)؛ (بطور مسلم سرسخت ‏ترین دشمنان مؤمنان را یهود و مشرکان خواهى یافت‏).
این آیه خبر از خصوصیّت کینه توزانه یهود می دهد که وقایع تاریخی این خبر را تایید و تفسیرکرده اند و ما تاکنون شاهد این دشمنی از سوی آنها می باشیم. آنچه در این آیه بر آن تاکید شده، هشدار به مسلمین درباره دشمنی یهود و لزوم هوشیاری است، نه توصیه به دشمنی. این آیه واکنش به دشمنی است نه منشاء دشمنی.
چنانکه یهود مدینه دوستی با بت پرستان و مشرکان را بر دوستی با پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) که پیام آور توحید بود ترجیح دادند؛ آنها در بسیارى از صحنه‏ هاى نبرد ضد اسلامى، بطور مستقیم یا غیر مستقیم دخالت داشتند. در حالى که در غزوات اسلامى، کمتر مسلمانان را مواجه با مسیحیان مى ‏بینیم.(۲) امروزه هم شاهد ظلم یهود ساکن در سرزمین اشغال شده فلسطین علیه مسلمانان و توطئه آنها بر ضد اسلام می باشیم. حال با این سابقه دشمنی و کینه توزی یهود با اسلام که هنوز هم ادامه دارد، چگونه می توان انتظار داشت که اسلام دم از دوستی با آنها بزند و در مقابل ظلم و توطئه آنها سکوت کند.
ثانیا: اسلام نه با یهود، به عنوان یک جامعه انسانی، و نه با یهودیّت، به عنوان یک دین، دشمنی ندارد؛ بلکه با دشمنی یهودیان نژادپرست و متکبّر علیه اسلام و مسلمین مخالف است. آنچه واقعیّات تاریخی تا عصر حاضر نشان می دهد، دشمنی و تقابل یهود با اسلام و مسلمانان و حتی با مسیحیّت در طول تاریخ است. وقتی یهود از دشمنی دست بردارند، طبق دستورات قرآن، مثل آیه ۱۹۳ سوره‏ بقره: «فَلا عُدْوانَ الّا عَلَى الظّالِمینَ» ؛ (چرا که تعدّى جز بر ستم کاران روا نیست)، و آیات دیگر، اسلام هرگز دشمنی با یهود نخواهد داشت.
اسلام حتی برای حفظ جان و ناموس یهودیانی که در پناه اسلام هستند، همچون مسلمانان تلاش می کند و هرگونه هتک حرمت به آنها را محکوم کرده و با آن مقابله می کند.
به عنوان نمونه امیرالمؤمنین (سلام الله علیه) حمله به زن یهودی و غارت زیورآلات او را به شدت محکوم کرده و می فرماید: (به من خبر رسیده است که یکى از آنها [لشکر غارتگر شام به فرماندهی اخو غامد که به شهر الانبار حمله کرده بودند]، به خانه زن مسلمان و زن غیر مسلمان [زن یهودی] دیگرى که در پناه اسلام جان و مالش محفوظ بوده، وارد شده و خلخال و دستبند و گردن بندها و گوشواره‏ هاى آنان را از تنشان بیرون آورده است، در حالى که هیچ وسیله اى براى دفاع از خود، جز گریه و زارى و التماس نداشته اند!)؛ «… وَ لَقَدْ بَلَغَنِی، اَنَّ الرَّجُلَ مِنْهُمْ کَانَ یَدْخُلُ عَلَى الْمَرْاَهِ الْمُسْلِمَهِ وَ الْاُخْرَى الْمُعَاهَدَهِ، فَیَنْتَزِعُ حِجْلَهَا وَ قُلْبَهَا وَ قَلَائِدَهَا وَ رِعَاثَهَا، مَا تَمْتَنِعُ مِنْهُ اِلَّا بِالِاسْتِرْجَاعِ وَ الِاسْتِرْحَامِ …» . سپس بعد از تذکرات مهمی در نتیجه گیرى نهایى این جمله کوبنده را بیان مى فرماید که (اگر به خاطر این حادثه [بسیار دردناک] مسلمانى از شدت تأسف و اندوه بمیرد، ملامتى بر او نیست، بلکه به نظر من سزاوار است)؛ «فَلَوْ اَنَّ امْرَاً مُسْلِماً مَاتَ مِنْ بَعْدِ هَذَا اَسَفاً مَا کَانَ بِهِ مَلُوماً بَلْ کَانَ بِهِ عِنْدِی جَدِیراً» .
جالب این که امام علی (سلام الله علیه) تجاوز به حریم و گرفتن زینت آلات زنان مسلمان و غیر مسلمان و هتک احترام آنها را در یک ردیف شمرده و این نشان مى‏ دهد که اوّلا اسلام، تا چه حدّ براى نوامیس مردم اهمّیّت قائل است و ثانیا، تا چه اندازه خود را متعهد به دفاع از اقلیت‏ هایى که در پناه اسلام زندگى مى کنند مى داند [و فرقی بین یهود و سایر ادیان قرار نداده است].(۳)
در جریان دیگری که نشان می دهد دشمنی با یهود در اسلام ذاتی نیست، داستان برخورد امام علی (سلام الله علیه) با یهودی که زره حضرت در دست او بود می باشد. امام علی (سلام الله علیه) زره گمشده خود را در دست یکی از یهودیان کوفه دید و فرمود: «این زره مال من است». و یهودی انکار کرد و گفت: زره در دست من است، شما که ادعا می کنید باید دلیل بیاورید. چون حضرت امیر المؤمنین (سلام الله علیه) دلیل و بینه ای نداشت تا زره خود را تصاحب کند، شریح، قاضی محکمه، به نفع یهودی حکم صادر کرد [و امام علی (سلام الله علیه) بدون هیچ تعصب و دشمنی این حکم را پذیرفت]. وقتی یهودی، اصول گرائی امام علی (سلام الله علیه) را دید مسلمان شد و گفت: این زره مال امام علی (سلام الله علیه) است که از اسبی خاکستری رنگ پس از جنگ صفین افتاد و من برداشتم. آنگاه حضرت امیرالمؤمنین (سلام الله علیه) فرمود: «حال که مسلمان شدی، زره را نیز به شما بخشیدم».(۴)
لذا اسلام نه تنها دشمنی با یهود ندارد بلکه با هیچ انسانی دشمنی ندارد و آمده تا انسان ها را به توحید دعوت کند. اسلام فقط با ظلم و زورگویی انسانها مخالفت کرده است.(۵)
پی نوشت: (۱). سوره مائده، آیه ۸۲٫
(۲). رک: تفسیر نمونه‏، مکارم شیرازى، ناصر، دار الکتب الاسلامیه‏، تهران‏، ۱۳۷۴ ه. ش‏، چاپ سى و دوم، ج ۵، ص ۵۵٫‏
(۳). پیام امام امیر المومنین(علیه السلام‏)، مکارم شیرازى، ناصر، دار الکتب الاسلامیه‏، چاپ تهران‏، ۱۳۸۶ ه. ش‏، چاپ اول‏، ج ۲، ص ۱۵۱٫
(۴). امام علی(ع) و مسائل حقوقی، دشتی، محمد، انتشارات امیرالمومنین، قم، الگوهای رفتاری (ج ۱۰)، ص ۲۲۳٫
(۵). با اندکی ویرایش توسط سایت مسلمان

منبع:سایت آیت الله مکارم

نظر خود را بنویسید

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید